Zero-patience: Το φαινόμενο των τριών δευτερολέπτων που “κοστίζει″ πελάτες

3-secondsΟ χρόνος που θα χρειαστεί για να διαβάσετε αυτήν τη φράση, είναι περίπου τρία δευτερόλεπτα. Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις και έρευνες, τα τρία δευτερόλεπτα είναι ο χρόνος καθυστέρησης στο άνοιγμα μίας ιστοσελίδας ή μίας ενότητάς της, πέραν του οποίου, το 43% των χρηστών ιστοσελίδων ηλεκτρονικών κρατήσεων χάνει την υπομονή του και θέλει να φύγει, με αποτέλεσμα τουλάχιστον ένα 20% αυτών, να ανοίγει αμέσως άλλη παρεμφερή ιστοσελίδα.
Σε πολλές περιοχές του κόσμου και σε μεγάλες αγορές προέλευσης τουριστών και ταξιδιωτών, ζούμε την αυτοκρατορία της συνδεσιμότητας και της ταχύτητας αυτής. Οι απαιτήσεις των καταναλωτών για ολοένα μεγαλύτερη ταχύτητα και ευκολία πρόσβασης στην επιθυμητή πληροφορία ή υπηρεσία, μεταβάλλονται καθημερινά, με καταιγιστικούς ρυθμούς.
Η τάση αυτή αφορά πρωτίστως στις ιστοσελίδες λιανικής και υπηρεσιών, αλλά πρόσφατη έρευνα της Phocuswright επισημαίνει ότι είναι εμφανής πλέον και στις ιστοσελίδες ταξιδιωτικού και τουριστικού αντικειμένου. Και αρχίζει να είναι τόσο σημαντική, ώστε να “κοστίζει” πελάτες, κρατήσεις και μερίδια πωλήσεων, έναντι ενός ταχύτερου, κατά μερικά δέκατα δευτερολέπτου, ανταγωνισμού!
Αποκαλύπτει επίσης ότι οι απαιτήσεις των καταναλωτών για υψηλότερες ταχύτητες πρόσβασης στην πληροφορία, είναι πολύ πιο αυξημένες όταν η σύνδεση και αναζήτηση γίνεται μέσω κινητών τηλεφώνων και smartphones. Και η όποια απογοήτευσή τους, ως προς αυτό το πεδίο, μπορεί να είναι καθοριστική. Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται zero-patience και zero-tolerance και είναι βέβαιο ότι ο “πήχυς” των τριών δευτερολέπτων με τον οποίο ασχολούμαστε σήμερα (ως θέμα, έχει ήδη αναδειχθεί στα ενημερωτικά sites του χώρου, π.χ. tnooz, skift κ.λπ) σε λίγο καιρό μπορεί να βρίσκεται ακόμα πιο χαμηλά…
Εκεί, στη δυναμικά αναπτυσσόμενη αγορά mobile web (περίπου το 20% του συνόλου του τζίρου των ηλεκτρονικών κρατήσεων το 2013) σύμφωνα με τα σχετικά στοιχεία, εντοπίζονται και οι μεγαλύτερες αδυναμίες των πλέον δημοφιλών ταξιδιωτικών ιστοσελίδων και κόμβων, καθώς εντοπίζονται σημαντικές διαφορές στον χρόνο που χρειάζεται μία ιστοσελίδα να “κατέβει” σε έναν επιτραπέζιο ή φορητό υπολογιστή και σε ένα tablet ή smartphone.
Για παράδειγμα, τον περασμένο Μάρτιο η εταιρεία Keynote, κατέγραψε ότι το TripAdvisor χρειάζεται μόλις 2,58 δευτερόλεπτα για να ανοίξει σε ένα PC ή ένα laptop, αλλά πάνω από 9 δευτερόλεπτα σε ένα iphone 4s και πάνω από 8 δευτερόλεπτα σε ένα iPad2. Χρόνος που με τα δεδομένα που τίθενται από τις έρευνες αυτές, θεωρείται κάτι παραπάνω από απαγορευτικός.
Η άποψη των ειδικών από τους κολοσσούς του χώρου – Google, Microsoft κ.α. – είναι φαινομενικά απλή: Όποιος θέλει να βρίσκεται στην αιχμή του ανταγωνισμού, θα πρέπει απαραιτήτως να μειώσει τον χρόνο φόρτωσης της ιστοσελίδας του. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω διαφόρων εφαρμογών και συστημάτων που υπάρχουν στην αγορά, ανάλογα με τις προδιαγραφές και τις ανάγκες κάθε ενδιαφερόμενου.
Βεβαίως, η συζήτηση και ο προβληματισμός για το zero-patience και τον ανταγωνισμό των δευτερολέπτων, μπορεί να φαντάζει θέμα λίγο εξωπραγματικό για τα δεδομένα ενός προορισμού όπως η Ελλάδα, αλλά αν το σκεφθούμε και το αναλύσουμε λίγο καλύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι η σχέση δεν είναι και τόσο μακρινή, όσο εκ πρώτης όψεως, φαίνεται.

 

 

Family Holiday Report Barometer 2014: 3ος πιο οικονομικός προορισμός, η Κρήτη

family tourists

Έως και κατά 27% φθηνότερη είναι φέτος η Κρήτη, ως προς τις τιμές 15 βασικών καταναλωτικών προιόντων και υπηρεσιών, για μία μέση Βρετανική οικογένεια. Η εξέλιξη αυτή, ανεβάζει την Κρήτη στην τρίτη θέση (από την 8η πέρυσι) μεταξύ των 14 προορισμών όπου η ετήσια έρευνα των Βρετανικών Ταχυδρομείων ( Post Office Family Holiday Report Barometer 2014) καταγράφει και παρακολουθεί τις σχετικές τιμές.
Η έρευνα εξετάζει την τιμή 15 προϊόντων και υπηρεσιών (όπως: παιδικά είδη παραλίας, αναψυκτικά, μπύρα, ένα ποτήρι κρασί, ένα οικογενειακό γεύμα κ.α.) σε 14 συγκεκριμένους προορισμούς  τα οποία μια τυπική Βρετανική οικογένεια καταναλώνει κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών της διακοπών.
Τα άλλα κύρια σημεία της μελέτης:

  • Η περιοχή Sunny Beach στη Βουλγαρία καταλαμβάνει για 4η συνεχόμενη χρονιά την 1η θέση της κατάταξης ως ο φθηνότερος προορισμός ανάμεσα στους 14 εξεταζόμενους προορισμούς.
  • Η περιοχή Costa del Sol στην Ισπανία παραμένει ο πιο συμφέρων προορισμός (best value) στην Ευρωζώνη.
  • Το κόστος των οικογενειακών γευμάτων μειώθηκε κατά 40% στο Σορέντο της Ιταλίας και κατά 46% στο Πόρεκ της Κροατίας.
  • Τα απαραίτητα παιδικά είδη για την παραλία κοστίζουν λιγότερο στην Κρήτη, λιγότερο κατά 1/3 του αντίστοιχου κόστους στην Γαλλία.
  • Η Νίκαια της Γαλλίας αποδείχτηκε ο πιο ακριβός από τους εξεταζόμενους ευρωπαϊκούς προορισμούς.

Ακολουθεί η κατάταξη των 14 επιλεγμένων προορισμών, με δύο ελληνικά νησιά, την Κρήτη και την Κέρκυρα, να καταλαμβάνουν την 3η (8η το 2013) και 7η θέση (7η και το 2013), αντίστοιχα. Η άνοδος της Κρήτης οφείλεται στην πτώση τιμών των 15 προϊόντων και υπηρεσιών κατά 27% σε σχέση με το 2013.

Η πλήρης κατάταξη αναλυτικά, εδώ.

 

Κατάταξη Χώρα / Προορισμός Σύνολο (σε GBP)
1 Βουλγαρία / Sunny Beach 65,97
2 Ισπανία / Costa del Sol 79,69
3 Ελλάδα / Κρήτη 87,15
4 Τουρκία / Marmaris 92,85
5 Πορτογαλία / Algarve 98,33
6 Κύπρος / Αγία Νάπα 98,55
7 Ελλάδα / Κέρκυρα 101,98
8 Ισπανία / Costa Blanca 104,47
9 Κροατία / Porec 105,25
10 Μάλτα/Silema 110,62
11 ΗΠΑ/Orlando 117,94
12 Ισπανία / Majorca 129,81
13 Ιταλία / Sorrento 142,54
14 Γαλλία / Nice 147,63

Επενδύοντας στις… επενδύσεις

surreal h

Στο τέλος της ημέρας, όλοι θέλουν τις επενδύσεις. Πρωτίστως, η εθνική οικονομία και οι τοπικές κοινότητες, για την προφανή αναγκαιότητα της ανάπτυξης, των νέων θέσεων εργασίας, της ροής κεφαλαίων, της παραγωγής και διάχυσης εισοδήματος. Και το πολιτικό-αυτοδιοικητικό μας σύστημα τις θέλει, για τους ανωτέρω λόγους, βεβαίως, αλλά επιπροσθέτως και είτε για να επαίρεται, είτε για να… «καταγγέλλει».

Και οι αρμόδιες Δημόσιες Υπηρεσίες τις θέλουν για να αιτιολογούν το αντικείμενό τους (ό,τι άλλο σκεφθήκατε, είναι με δική σας ευθύνη) ακόμα και τα ΜΜΕ τις θέλουν, γιατί τα θέματα σχετικά με επενδύσεις, φέρνουν πάντα αναγνωσιμότητα (ανεξαρτήτως του σκεπτικού σύνταξής τους).

Βασικό ζητούμενο, εν τούτοις, παραμένει το τι θέλει ένας σοβαρός επενδυτής, μεγάλος ή μικρός. Θέλει ένα πλαίσιο με τέσσερα κύρια χαρακτηριστικά: Σταθερότητα, Ασφάλεια, Ευκολία (στις διαδικασίες εγκρίσεων, αδειοδοτήσεων κ.λπ.) και ένα ικανοποιητικό περιθώριο απόσβεσης/κέρδους. Υπάρχει και η χρηματοδότηση, που είναι άλλο ξεχωριστό κεφάλαιο.

Του προσφέρει, ή καλύτερα, εγγυάται ένα τέτοιο πλαίσιο η πραγματικότητα του επενδύειν στην Ελλάδα;

Μία κυνική απάντηση θα ήταν, ούτε για ένα εξάμηνο! Αλλά επειδή δεν θέλουμε να είμαστε κυνικοί, απαντάμε απλώς, «όχι».
Τα θέματα φορολογίας, π.χ., μεταβάλλονται διαρκώς και συχνά, απροειδοποίητα.
Η επενδυτική και χωροταξική νομοθεσία, ομοίως. Και αν δεν αλλάζει, μπορεί να αναφέρεται σε περασμένες δεκαετίες.
Η γραφειοκρατία μπορεί να βελτιώνεται, κατά καιρούς, ως προς μία αρμοδιότητα δημόσιου φορέα, αλλά επιδεινώνεται, σφόδρα, ως προς μία άλλη. Έχουμε πολλά φαινόμενα, να παίρνει μία επένδυση μία έγκριση από μία Υπηρεσία, την οποία να μην δέχεται μία άλλη ή να καθυστερεί εξωπραγματικά σε διεκπεραίωση δικής της ευθύνης. Όπως έχουμε και πάμπολλα παραδείγματα διαφωνίας μεταξύ Υπηρεσιών επί της ίδιας διάταξης, του ίδιου Νόμου, επειδή ερμηνεύεται διαφορετικά.
Μπορεί η όλη διαδικασία να εξελίσσεται ομαλά και θετικά, αλλά μία προσφυγή, ανεξαρτήτως λόγου, στο ΣτΕ να τη βάζει σε βαθιά «κατάψυξη».

Η προκύπτουσα ανάγκη, είναι πασιφανής: Απαιτείται ένα πλαίσιο προστασίας της επενδυτικής δραστηριότητας, ένα πεδίο προστατευμένο συνταγματικά, θεσμικά, δημοσιονομικά. Με προσδιορισμένους και προσυμφωνημένους παράγοντες – φορολογικούς, χωροταξικούς-πολεοδομικούς κοκ – για ένα ικανό βάθος χρόνου.

Το μέγα ερώτημα, επομένως, είναι ένα: Μπορεί η Ελλάδα να προσφέρει ένα τέτοιο πλαίσιο στην επενδυτική δραστηριότητα; Πως, με τι όρους και σε τι χρονικό ορίζοντα;
Σε συνέχεια της πρόσφατης αναφοράς του προέδρου του ΣΕΤΕ Ανδρέα Ανδρεάδη, στο συνέδριο του Economist, περί ανάγκης «συνταγματικής προστασίας των επενδύσεων», μπορούμε να πούμε ότι τα ερωτήματα αυτά αποτελούν πλέον το αντικείμενο ενδελεχούς μελέτης από πλευράς ΣΕΤΕ, σε συνεργασία με έγκριτους ειδικούς.
Μελέτη που στοχεύει όχι απλώς στο να διερευνήσει τις απαντήσεις, αλλά ταυτόχρονα να καταλήξει και σε συγκεκριμένες προτάσεις που θα υποβληθούν στην Πολιτεία.

Αφίξεις α΄ εξαμήνου: Αθήνα καλπάζουσα και τάση επιμήκυνσης περιόδου

arrivals

Η συνέχεια, με αμείωτη ένταση, της θεαματικής ανάκαμψης της Αθήνας αλλά και η τάση περιορισμού της εποχικότητας, είναι τα ευρήματα που ξεχωρίζουν από την ανάλυση των στοιχείων αεροπορικών αφίξεων, του πρώτου εξαμήνου του έτους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε και επεξεργάστηκε ο ΣΕΤΕ, σχεδόν όλα τα αεροδρόμια κατέγραψαν ικανοποιητικά ποσοστά αύξησης στο εξάμηνο, με συνολικά 5,2 εκατ. αφίξεις, αύξηση 17,1% και περί τις 760.000 περισσότερες αφίξεις (ο αριθμός είναι μεγαλύτερος καθώς δεν υπάρχουν ακόμα τα στοιχεία από τη Μύκονο) σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2013.
Η Αθήνα καταμετρά, ήδη, 400.000 περισσότερες αφίξεις και προφανώς οδεύει προς μία εντυπωσιακή χρονιά. Η εκτίμηση του ΣΕΤΕ είναι ότι θα ξεπεραστεί η αρχική εκτίμηση των 750.000 επιπλεόν αφίξεων για φέτος.
Αν δούμε τα στοιχεία του Ιουνίου, κατά τη διάρκεια του οποίου είχαμε ποσοστό αύξησης των αφίξεων κατά 12,4%, αυτό που παρατηρείται, είναι μία, τρόπον τινά, “διόρθωση” του ρυθμού αύξησης, καθώς είναι ευνόητο ότι όσο προχωρούμε στους μήνες αιχμής, τα σχετικά ποσοστά αντιπροσωπεύουν και σημαντικά υψηλότερους πραγματικούς αριθμούς αφίξεων.
Ας μην ξεχνάμε ότι η βάση αφίξεων του περυσινού Ιουνίου ήταν αρκετά υψηλή για τους περισσότερους προορισμούς.
Με δεδομένο και ότι οι πιο δημοφιλείς προορισμοί θα εξαντλήσουν τη φέρουσα ικανότητά τους το διάστημα Ιουλίου-Αυγούστου και πιθανόν και Σεπτεμβρίου, τα ποσοστά αύξησης των αφίξεων το συγκεκριμένο διάστημα αναμένεται να κινηθούν σε χαμηλότερα επίπεδα.
Ενδιαφέρον έχει να διαπιστωθεί αν η εικόνα των πρώτων μηνών του έτους, όταν είχαμε υψηλά διψήφια ποσοστά αύξησης, θα επαναληφθεί και στο τελευταίο τρίμηνο του έτους.
Όπως σημειώνει ο ΣΕΤΕ, ιδιαίτερης σημασίας είναι η καταγραφόμενη τάση επιμήκυνσης της τουριστικής περιόδου, σε συνδυασμό με την πύκνωση της αεροπορικής διασύνδεσης της περιφέρειας της χώρας, αλλά και τη σταδιακή ανάπτυξη εναλλακτικών δικτύων διάθεσης του τουριστικού προϊόντος.
Αθροιστικά, στις εκτός Αθήνας αεροπορικές αφίξεις του τριμήνου Απριλίου – Ιουνίου, παρατηρείται άνοδος που εξελίσσεται εντυπωσιακά το 2013 και 2014 (2010: 2.422.000 αφίξεις, 2011:2.825.000, 2012: 2.808.000, 2013: 3.205.000 και 2014: 3.592.000).
Αναλυτικά τα στοιχεία στο site του ΣΕΤΕ, σε αυτό το link.

Κοινή λογική: Δυστυχώς, ακόμα δεν υπάρχει το “εμβόλιο”

 

plan ahead

Κοινή λογική και Ελληνικό Δημόσιο, είναι γενικώς μία σχέση δύσκολη. Έχουμε πληθώρα παραδειγμάτων και βιωμάτων που δείχνουν ότι ο ορθός προγραμματισμός και η πρόληψη, με δυσκολία βρίσκουν χώρο στα πλάνα των φορέων και των υπηρεσιών του Δημοσίου. Ακόμα δε και όταν συμβαίνει αυτό, συχνά “παραγκωνίζονται” και ακυρώνονται από τη γραφειοκρατία.
Κοινή λογική για ένα κράτος που δέχεται αριθμό επισκεπτών σχεδόν διπλάσιο του πληθυσμού του, σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο κάθε έτους, σημαίνει ότι φροντίζει έγκαιρα και διεξοδικά, για την εύρυθμη λειτουργία των βασικών υποδομών του.
Κοινή λογική σημαίνει ότι με το που ολοκληρώνεται μία τουριστική περίοδος, καταγράφονται αναλυτικά τα δεδομένα, τα προβλήματα και οι αστοχίες και ξεκινάει ο σχεδιασμός για την αντιμετώπιση ή διευθέτησή τους, με στόχο την πρόληψη να μην επαναληφθούν και στην επόμενη περίοδο. Επιπρόσθετα, σε έναν τέτοιο σχεδιασμό, φροντίζει ο κάθε αρμόδιος να περιορίσει, στο μέγιστο δυνατόν βαθμό και τον παράγοντα του “έκτακτου”.
Αν ξεκινάει μία τέτοια διαδικασία τον Νοέμβριο, τότε μέχρι το τέλος Ιανουαρίου, όταν προκύπτει και πρώτος προγραμματισμός πτήσεων του έτους, μπορεί να υπάρχει έτοιμο πλάνο προετοιμασίας αλλά και σχέδιο διαχείρισης, επί των πιθανών “κινδύνων”.
Αν δούμε τα αεροδρόμιά μας, για παράδειγμα, το σχετικό “check list” των θεμάτων που χρειάζονται προσοχή και προγραμματισμό, είναι απολύτως προσδιορισμένο. Εν τούτοις, η μέχρι τώρα εμπειρία μας δείχνει ότι ξεκινάει η τουριστική περίοδος και αντί μακράς προετοιμασίας, οδεύουμε με στρατηγική “κάνουμε το σταυρό μας, να μην συμβεί κάτι”.
Η πληροφορία υπάρχει. Ξέρουμε από τον Φεβρουάριο ποιες προβλέπεται να είναι οι μέρες μεγάλης αιχμής σε κάθε αεροδρόμιο και θα επικρατεί συνωστισμός. Ξέρουμε εκ των προτέρων, αν υπάρχει σύμβαση παροχής υπηρεσιών, π.χ. καθαριότητα, που λήγει εντός της τουριστικής περιόδου ή αν υπάρχει προμηθευτής που παραμένει απλήρωτος επί μήνες. Ξέρουμε ότι τα συστήματα κλιματισμού λειτουργούν στα όριά τους και επομένως, πρέπει να υπάρχει plan B σε περίπτωση βλάβης.
Αντίστοιχα ξέρουμε πότε ελλιμενίζονται μεγάλα κρουαζιερόπλοια, ξέρουμε ποιες μέρες συνήθως παρατηρείται μεγάλη κίνηση στους μεθοριακούς σταθμούς.
Δεν ακούγεται μόνον τόσο απλό. Είναι τόσο απλό. Αλλά φαίνεται ότι έχουμε… αλλεργία στη δύναμη της απλότητας.
Δεν την αντέχει το δημόσιο σύστημά μας. Και δεν υπάρχει και το “εμβόλιο”, ακόμα…