Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος μίλησε με τον Γιώργο Μαλούχο, στα πλαίσια της εκπομπής της ΕΤ1 “Θέμα και Παραλλαγές”, για την πνευματική ουσία του ελληνικού προβλήματος . Μια δίωρη ζήτηση εφ’ όλης της ύλης για τα ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα του πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού από τη μεταπολίτευση έως σήμερα. Πώς εντάσσεται σήμερα η χώρα μας στο Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο γίγνεσθαι; Πού πρέπει να στρέψει το βλέμμα της η πολιτική ηγεσία; Ένας διάλογος που θέτει τα θεμέλια για περαιτέρω σκέψη και έρευνα.
Γιώργος Δρακόπουλος
{ 1 comment… read it below or add one }
Από μια τουριστική ματιά βρήκα ουκ ολίγα ενδιαφέροντα στοιχεία στην ανάλυση του Στέλιου Ράμφου. Επιγραμματικά:
1. Το πως (και αν) σεβόμαστε τους θεσμούς καθώς και το επίπεδο των πολιτικών συνεργασιών έχουν άμεση σχέση με την ποιότητα των συνεργασιών της τουριστικής ανάπτυξης. Αν δηλαδή πολλές φορές γίνονται στο άρπα κόλλα χώρις ένα ουσιαστικό στρατηγικό σχέδιο και διάθεση (συν τεχνογνωσία) παρακολούθησης και διόρθωσης. Και αυτό αφορά τους πάντες, από τα υπουργεία και τους δήμους μέχρι τον ιδιωτικό τομέα και τους εθελοντικούς φορείς.
2. Το αν ακόμα αμφιταλαντευόμαστε συναισθηματικά μεταξύ δύσης και ανατολής είναι μια από τις αιτίες της σημερινής παρακμής, παραμένει όμως μια ενδιαφέρουσα ιδιαιτερότητα που εξακολουθεί να μας προσδίδει πολιτιστική ευελιξία. Χωρίς να μπορώ να εμβαθύνω σε ψυχολογικά θέματα, ίσως αυτό να σχετίζεται με το αν συνειδητοποιούμε (ή όχι) προς τα που θέλουμε τελικά να πάμε. Τίθεται θέμα ηγεσιών που θα τιθασσεύσουν και χτίσουν πάνω σε αυτή την ιδιαιτερότητα? Αυτό φαίνεται να ισχύει γενικά σε περίοδο πολιτικής παρακμής, πόσο μάλλον όμως και στον τουρισμό όπου οι ηγεσίες αλλάζουν σαν τα πουκάμισα εδώ και πολλά χρόνια..
3. Το συρτάκι μπορεί να γίνει βαλς? Ισως όχι, αλλά και μόνο αυτή η παρατήρηση ανοίγει το κουτί της Πανδώρας για την παρεξηγημένη σχέση τουρισμού και πολιτισμού.