Με το Μουντιάλ να βρίσκεται στο φόρτε του, ένας φίλος διηγείται την ακόλουθη ιστορία:
Ήταν μια φορά κι ένα καιρό μια ομάδα, η οποία είχε τις δυνατότητες να παίξει καλό ποδόσφαιρο. Είχε ένα πολύ ωραίο γήπεδο με εξαιρετικό χορτάρι. Όμως, τα αποδυτήρια και οι κερκίδες είχαν κάποια προβλήματα και τα δημοσιογραφικά θεωρεία/κέντρο τύπου ήταν μαύρα χάλια. Το να φτάσει κανείς στο γήπεδο ήταν προβληματικό, αλλά σε κάθε περίπτωση άξιζε τον κόπο. Η ομάδα αυτή είχε πολλούς fans στη πόλη, οι οποίοι μάλιστα τον τελευταίο καιρό οργανώθηκαν σε ένα club. Επειδή σε αυτή τη πόλη δεν μπορούσε κανείς να κάνει πολλά άλλα πράγματα, σχεδόν 1 στους 5 κατοίκους της πόλης, δούλευε για την ομάδα, ή σε κάτι σχετικό με αυτή.
Η ομάδα αυτή είχε προβλήματα με τα διοικητικά της. Οι εκάστοτε πρόεδροι την χρησιμοποιούσαν ως την τελευταίας σημασίας μονάδα του ομίλου των επιχειρήσεών τους και συνήθως για το «φαίνεσθαι». Οι προπονητές άλλαζαν πολύ συχνά, με αποτέλεσμα η ομάδα να μην μπορεί να αποκτήσει ένα συγκεκριμένο τρόπο ανάπτυξης παιχνιδιού. Ακόμα, επειδή οι προπονητές –καλοί άνθρωποι κατά τα άλλα- δεν ήταν αυτό που ονομάζουμε first class (και κυρίως δεν είχαν επαφή με το σύγχρονο ποδόσφαιρο), η ομάδα δεν μπορούσε ποτέ να προσαρμόσει το παιχνίδι της, όταν έπρεπε να ανταγωνιστεί ξένες ομάδες. Συν τω χρόνω και με την έλλειψη ενδιαφέροντος στις διεθνείς διοργανώσεις, η ομάδα έπαιζε μπάλα 3–4 μήνες το χρόνο και μάλιστα μόνο κατακαλόκαιρο.
Όμως, όλοι οι προπονητές έλεγαν και ξανάλεγαν ότι θα παίζουμε όλο το χρόνο, με εναλλακτικούς τρόπους ανάπτυξης παιχνιδιού. Αυτό θα έφερνε περισσότερους φιλάθλους στο γήπεδο. Κάποιοι θα έρχονταν από το εξωτερικό με απευθείας πτήσεις! Παράλληλα θα αυξάνονταν και τα διαρκείας, άρα αύξηση εσόδων! Ήταν μάλιστα τόσο σίγουροι, που κάθε τόσο ανακοίνωναν και τη δημιουργία νέων εγκαταστάσεων για να στεγάσουν τις εκδηλώσεις της ομάδας και των φιλάθλων της!
Παρόλα αυτά, η ομάδα ούτε πρωτάθλημα έπαιρνε, ούτε Ευρώπη έβγαινε. Από ένα σημείο και μετά κινδύνευε να πέσει στη Β’ Εθνική. Έτσι, αναγκάζονταν να συστήνουν επιτροπές και να βάζουν συμβούλους, ντόπιους και ξένους, μερικούς μάλιστα και από τους οργανωμένους fans, έτσι για ξεκάρφωμα. Αυτό γινότανε σχεδόν κάθε φορά που άλλαζαν οι προπονητές. Οι fans είχαν ψιλοβαρεθεί, αλλά δεν το έβαζαν κάτω. Μια μέρα που σχολίαζαν τις απογοητευτικές εμφανίσεις, άκουσαν πάλι για αλλαγή προπονητή και πρόσληψη νέου τεχνικού συμβούλου. Κάποιος χαμογέλασε. Τότε ο σοφός της παρέας τού είπε: «Μην χαμογελάς, περίμενε μέχρι να δεις τον επόμενο…».
Γιώργος Δρακόπουλος
