Ξετρύπωσα ένα κείμενο του 2008 και το παραθέτω αυτούσιο. Οπως θα διαπιστώσετε, αυτή η χώρα έχει μια συνέπεια, μια σταθερότητα !!!
………………………………………………………………………………………………….
«Πως θα πάει η χρονιά; Μμμμμμ…. αν φτάσουμε τα περσινά, θα είμαστε ευχαριστημένοι.
Κυρίες και κύριοι και ευχαριστημένοι πρέπει να είμαστε και κυρίως αισιόδοξοι. Γιατί; Διότι ο ελληνικός τουρισμός κατέχει υψηλές θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη και είναι ένας εκ των δυο βασικών πυλώνων της ανάπτυξης της χώρας, όταν αυτά τα επιτεύγματα επιτυγχάνονται παρά τις τεράστιες οργανωτικές ελλείψεις και παρά τα χρονίζοντα διαρθρωτικά προβλήματα του τομέα.
Ο τουρισμός είναι το δυνατό χαρτί της Ελλάδας:
Όταν στα περισσότερα αεροδρόμιά μας το επίπεδο εξυπηρέτησης είναι τριτοκοσμικό, αλλά τα έσοδα από το «σπατόσημο» διατίθενται μέσω του Υπουργείου Οικονομίας, άγνωστο που.
Όταν θέλουμε τουρισμό πολυτελείας, αλλά απαγορεύουμε την παροχή υπηρεσιών limo και την ενοικίαση αυτοκινήτου με οδηγό, υποχρεώνοντας τον τουρίστα σε «διαπολιτισμική εμπειρία» με τους οδηγούς ταξί.
Όταν θέλουμε αύξηση του θαλάσσιου τουρισμού και του τουρισμού των πόλεων, αλλά διαιωνίζουμε το καμποτάζ στις κρουαζιέρες, νομίζοντας ότι προστατεύουμε μερικές εκατοντάδες εργαζόμενους, αλλά στην ουσία εμποδίζουμε τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων απασχόλησης.
Όταν έχουμε ανάγκη βελτίωσης των επίγειων μεταφορών και στραγγαλίζουμε τα τουριστικά λεωφορεία εκχωρώντας τουριστικό έργο και μονοπωλιακά προνόμια στα λεωφορεία των ΚΤΕΛ.
Όταν τα ωράρια στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους εξυπηρετούν τις ανάγκες των υπαλλήλων κι όχι των επισκεπτών.
Όταν η Ελλάδα εναι ένας απέραντος σκουπιδότοπος.
Όταν οι πολιτικές ηγεσίες μας συνιστούν συγκράτηση τιμών, αλλά φροντίζουν να αυξάνουν τους συντελεστές κόστους παραγωγής των τουριστικών υπηρεσιών (άσε που πανηγυρίζουν κιόλας όταν αναγκαζόμαστε να πουλήσουμε φθηνότερα).
Αν κάποια στιγμή καταφέρουμε κι αλλάξουμε κάτι από όλα αυτά προς το καλύτερο, τότε ναι, ο τουρισμός θα πάει πολύ καλύτερα. Θα περιμένουμε την Πολιτεία ή θα πάρουμε εμείς την πρωτοβουλία;»
……………………………………………………………………………………………………
Πάω να αναζητήσω κείμενα του 2007…
Γιώργος Δρακόπουλος
