Ακολουθεί κείμενο του Δημήτρη Pηγόπουλου (Καθημερινή 27.07.10, σελ. 20) με τίτλο: “Ζήσε την… ταλαιπωρία σου στην Ελλάδα”
Ο Τζον ή Γιάννης Δημητριάδης είναι Ελληνοαμερικανός δεύτερης γενιάς. Γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη του Ιλινόις, κοντά στο Σικάγο, αλλά παρ’ όλα αυτά τρέφει μία σχεδόν παθολογική αγάπη για την πατρίδα των γονιών του που τώρα πια, φροντίζει να επισκέπτεται όσο πιο συχνά μπορεί. Ο Τζον έχει την (καλή) συνήθεια να διαφημίζει την Ελλάδα όπου βρεθεί κι όπου σταθεί. Στην προσπάθειά του να πείσει φίλους ή συναδέλφους στο γραφείο να επισκεφθούν τα πατρογονικά του εδάφη για λίγες ημέρες διακοπών γίνεται υπερβολικός. Και το γνωρίζει. Αλλά δεν το κάνει επίτηδες. Όταν μιλάει για την Ελλάδα, τον συνεπαίρνει ένα ακατάβλητο πατριωτικό πάθος με αποτέλεσμα τα αντικειμενικά πλεονεκτήματα της χώρας μας να παίρνουν διαστάσεις υπερβατικής (αν όχι μεταφυσικής) εμπειρίας που, «απλώς-δεν-χά-νε-ται», ενώ ταυτόχρονα οι πιο προβληματικές πτυχές του ελληνικού «ονείρου» να υποβιβάζονται σημαντικά και να αποδίδονται, φυσικά, στο μεσογειακό μας ταμπεραμέντο.
Το καλό για τον ελληνικό τουρισμό είναι ότι ένας αξιοσέβαστος αριθμός από τον κοινωνικό περίγυρο του Τζον πείθεται και κλείνει τις διακοπές του στην Ελλάδα. Το κακό για τον ίδιο τον Τζον είναι ότι οι φίλοι του κάποια στιγμή επιστέφουν σπίτι τους. Και συνήθως τον προσκαλούν για δείπνο και, φυσικά, βλέπουν μαζί τις φωτογραφίες από τις διακοπές στην εξωτική Ελλάδα. Οι περισσότεροι έχουν περάσει καλά ή απλώς είναι ευγενικοί και παραλείπουν την αφήγηση δυσάρεστων επεισοδίων που θα μπορούσαν να φέρουν τον καλεσμένο τους σε δύσκολη θέση. Αλλά δεν είναι όλοι έτσι. Ένα ζευγάρι, «θύμα» των υπερβολικών λεκτικών διατυπώσεων του Τζον, έπαιρναν μια πρώτη γεύση από Ελλάδα τσουβαλιασμένοι στο λεωφορείο που κάνει τη διαδρομή αεροδρόμιο – κέντρο. Στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο, ακινητοποιημένοι λόγω εφιαλτικού μποτιλιαρίσματος στη λεωφόρο Σταυρού, προσπαθούσαν να κρατηθούν όρθιοι. Ταυτόχρονα συνειδητοποιούσαν ότι μπορεί η Αθήνα να ήταν μια δυναμική μεσογειακή μητρόπολη που ποτέ δεν κοιμάται (σύμφωνα με τις περιγραφές του Τζον, έμενε να το διαπιστώσουν) αλλά κανείς δεν τους είχε προειδοποιήσει για το είδος της αρχιτεκτονικής που ευδοκιμούσε στα προάστια ή τις συνθήκες μεταφοράς στα αθηναϊκά λεωφορεία. Λίγα λεπτά περισυλλογής αργότερα, οι δύο ξένοι μας ανέσυραν το κενό βλέμμα τους από το πάτωμα, κοιτάχτηκαν και είπε ο ένας στον άλλο: «Τell me this is not happening» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Πες μου ότι αυτό δεν είναι αλήθεια»).
Αυτό το καλοκαίρι εύχομαι ο Τζον να μην έκανε καλή δουλειά. Τι θα έλεγαν οι δύο αποκαμωμένοι επισκέπτες μας αν είχαν διαλέξει φέτος την Ελλάδα για να ζήσουν τον μύθο τους; Καλύτερα να μην το σκεφτούμε καθόλου. Στο κατά γενική ομολογία πιο δύσκολο ελληνικό καλοκαίρι των τελευταίων πολλών δεκαετιών, τη χρονιά που έχουμε ανάγκη το τουριστικό συνάλλαγμα περισσότερο από ποτέ, δεν περνάει εβδομάδα χωρίς ένα (τουλάχιστον) επεισόδιο το οποίο μεταδίδει στα πέρατα της Γης το παρακάτω μήνυμα: «Αν, παρά τις πολλοστές προειδοποιήσεις μας, αποφασίσετε να έρθετε στην Ελλάδα, ξανασκεφθείτε το. Σας περιμένουν ταλαιπωρία και εμπόδια. Αφήστε το για μια άλλη χρονιά».
Πραγματικά. Όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κάποιος με την περίπτωσή μας, στο τέλος θα βάλει τις φωνές. Στην αρχή τα κρουαζιερόπλοια. Μετά, η (κλειστή) Ακρόπολη. Μετά, οι ακυρώσεις στα δρομολόγια των πλοίων. Μετά, οι απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς (ναι, επηρεάζουν και τους τουρίστες). Μετά, οι ακυρώσεις πτήσεων λόγω συμμετοχής σε απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Μετά, τα επεισόδια στο λιμάνι με τους τουρίστες άφωνους να παρακολουθούν. Μετά, (ξανά) τα κρουαζιερόπλοια (θα τους αφήσουμε, δεν θα τους αφήσουμε). Μετά, (μόνο) το μετρό. Μετά, (μαντέψτε) η Ακρόπολη. Κι από την περασμένη Κυριακή, οι καθυστερήσεις και οι ματαιώσεις πτήσεων στα ελληνικά αεροδρόμια λόγω της λευκής απεργίας των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας. Μήπως να προσθέσουμε τα προβλήματα εφοδιασμού στα νησιά και στην αγορά καυσίμων αν μακροημερεύσει η απεργία των φορτηγών;
Ευτυχώς έχουμε πάντα χρόνο για μια μικρή αλλαγή στην τουριστική μας καμπάνια. Kalinixta (mas).
