Από ότι φάνηκε όμως ήταν μια μεμονωμένη απόφαση, την οποία ούτε οι συνάδελφοι της περιοχής δεν πήραν ούτε, όπως πολύ σωστά επισημαίνετε, το κράτος (στην περίπτωσή μου η τοπική αυτοδιοίκηση).

Εγώ δεν θα αναφερθώ σε μεγάλα έργα όπως αεροδρόμια, δρόμους, λιμάνια που είναι τόσο απαραίτητα για να δουλέψουμε, αλλά σε απλά έργα. Συλλογή σκουπιδιών, καθαρές ακτές, εφαρμογή του νόμου (πχ στη λειτουργία των ταβερνών όπως ωράρια και καθαριότητα, στην τήρηση της απαγόρευσης της ελεύθερης κατασκήνωσης- για να το πω ευγενικά το γεγονός ότι άνθρωποι κοιμούνται σε παγκάκια στην πλατεία και στην παραλία)

Που είναι οι Σύλλογοι – συνδικαλιστικοί και πολιτιστικοί- να δώσουν ένα χεράκι.

Μικρά μπακαλοκαφενεία που έδιναν χρώμα στην περιοχή, κλείνουν, τοπικά πανηγύρια μεταλλάσσονται σε «καλλιτεχνικές» εκδηλώσεις της προτίμησης του Δημάρχου, τα ρέματα και οι δασικοί δρόμοι έγιναν σκουπιδότοποι.

Και η χαρά έγινε γκρίνια .

Αλλά μέχρι εδώ! Ας αναλογιστεί ο καθένας: Εγώ τι κάνω για να αλλάξω την εικόνα;
Πόσο αύξησα την ποιότητα του πρωινού μου με την ίδια τιμή; Πότε συμμετείχα εθελοντικά σε εκδήλωση, σε καθαρισμό μονοπατιού; Πόσο πιέζω την εξουσία (δήμο, αστυνομία, πυροσβεστική) να κάνει τη δουλειά της;

Πριν γκρινιάξουμε για την κατάσταση του εθνικού ήκοινοτικού δρόμου, ας καθαρίσουμε το πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι ή την επιχείρησή μας. Πριν φωνάξουμε για την ακρίβεια. ας υπολογίσουμε σε πόσα ελληνικά προϊόντα ξοδέψαμε τα λεφτά μας. Πριν επαναστατήσουμε για το ξεπούλημα μας στους ξένους, ας δούμε σε τι γλώσσα γράφουν τα παιδιά μας.
Με εκτίμηση
Μαρίνα Βαλλή