Η ομάδα έχει συνεχείς αγωνιστικές υποχρεώσεις, χειμώνα – καλοκαίρι, κυρίως όμως το καλοκαίρι. Παίζει στο εσωτερικό πρωτάθλημα, αλλά το prestige και τα φράγκα έρχονται από το εξωτερικό.
Οι προπονητές σε αυτή την ομάδα συνηθίζουν να αλλάζουν πολύ συχνά τη σύνθεση, αλλά ποτέ κανείς τους δεν βρήκε την ιδανική ενδεκάδα.
Ο τωρινός προπονητής βάζει έναν από τους καλούς του παίκτες από την αρχή του αγώνα, αλλά αυτός είναι κρύος, δεν πατάει καλά στο γήπεδο, δεν έχει την ψυχολογία του αγώνα. Ο προπονητής προβληματίζεται: να τον αλλάξει ή να τον κρατήσει; Κι αν τον αλλάξει, έχει 2 προβλήματα: ποιον να βάλει στη θέση του και πως θα αντιμετωπίσει τη γκρίνια.
Εν τω μεταξύ η εξέδρα «βράζει», έχει φθάσει στα όριά της…
Γιώργος Δρακόπουλος
{ 2 comments… read them below or add one }
Αυτό που χρειάζεται η εν λόγω θέση, ίσως όμως και η κάθε θέση τελικά, είναι κάποιον που να γνωρίζει τα βασικά της συγκεκριμένης θέσης. Κοινώς απαιτούνται όχι τρομερά φιλόδοξοι πειραματισμοί γιατί είναι ελάχιστοι οι μπαλλαδόροι που να μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα από κάθε γωνιά του γηπέδου (βλ. Ζιντάν).
Απο εκεί και πέρα βέβαια, όταν μια θέση αλλάζει παίχτες σαν τα πουκάμισα τότε μάλλον οι οι προπονητές αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν την αξία της. Οπότε και καλός να είναι ο παίχτης κινδυνεύει να χαραμιστεί μέσα στο ακατάλληλο σύστημα της ομάδας.
Τελικά όμως, όλα αυτά είναι πολύ ιδεαλιστικά για όσους ανήκουν στην γενιά που έμαθε το ποδόσφαιρο μέσω μιας παράγκας…
ωραίο σχόλιο.. ευστοχότατο.. πλήν όμως δεν καταλαβαίνω ποιοί είναι οι προπονητές, και ποιός ο “καλός παίκτης”. Η ομάδα προφανώς εννοείτε οτι είναι ο ελληνικός τουρισμός.. μου αρέσει πάντως που το ποδοσφαιροποιήσατε…