Τα τελευταία δυο χρόνια, κύριο χαρακτηριστικό της προσπάθειας διαχείρισης της κρίσης της ελληνικής οικονομίας, από πλευράς των νεοελλήνων τουλάχιστον, είναι ο ψύχραιμος πανικός ταρτάρ με σος χαϊδέματος πολιτικής πελατείας.
Μια βασική έκφραση αυτής της προσέγγισης ήταν οι οριζόντιες μειώσεις μισθών στο δημόσιο, όπου, αντί να απολυθούν άμεσα, όσοι είχαν μπει με μέσο και να μείνουν στη θέση τους και χωρίς μείωση μισθού, όσοι είχαν μπει μέσω ΑΣΕΠ, επεβλήθη οριζόντια μείωση που έπεσε και στα κεφάλια των όποιων ευσυνείδητων δημοσίων υπαλλήλων.
Σήμερα, κάποιοι φωστήρες θεωρούν ότι το αντίστοιχο πρέπει να εφαρμόσουμε και στον ιδιωτικό τομέα με τη μείωση των κατώτατων αμοιβών και την περικοπή του 13ου και 14ου μισθού. Είναι αλήθεια ότι η ανταγωνιστικότητα επηρεάζεται σε κάποιο βαθμό από το κόστος εργασίας (= μισθολογικό κόστος + ΜΗ μισθολογικό κόστος + ευελιξία και προσαρμοστικότητα αγοράς εργασίας). Όμως, κατά ένα «περίεργο» τρόπο, οι πλέον ανταγωνιστικές χώρες, σύμφωνα με το World Economic Forum, είναι η Ελβετία, η Σιγκαπούρη και η Σουηδία, στις οποίες είναι γνωστό ότι οι αμοιβές των εργαζομένων δεν είναι οι χειρότερες στον κόσμο…
Κατά συνέπεια, άλλα πράγματα χρειάζονται για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας τα οποία, είτε δεν μπορούμε, είτε δεν θέλουμε να τα κάνουμε.
